martes, 5 de noviembre de 2019

Sentimientos de un suicida

Despertó de un sueño profundo, sin saber ni como ella podía haberse adentrado en aquel circulo negro vicioso sin mayor esfuerzo. Su expresión lo definía totalmente.
Su largo pelo rizado estaba alrededor de mi cuello, con un desorden parcialmente ordenado. Su mano se aproximó suavemente hacia mi mejilla, con ternura y delicadeza. Y fue cuando por instinto mi cabeza bruscamente se retorció por acto reflejo... ¿Porque?
Me siento vacía por dentro como un libro sin hojas, todo el sufrimiento que me arrastra constantemente me debilita, donde ahora precisamente siento que el presente me ata y me bloquea. Y todos los sentimientos suicidas que tenia, buscan hueco en mi actual vida. Quiero poder mirarlo a los ojos y decirle que a pesar de todo me tengo a mi  y no necesito a nadie, pero me mata poco a poco, sin mas.Poder bailar un tango al compás de un blues, dos cosas opuestas que tienen un largo y largo hilo que me atrae en lo mas profundo de mi interior. Poder sentir una buena risa acompañada de lloros como poder sentir frío y calor a la vez.

CARLA CANOSA RODA
18/10/2019

viernes, 5 de abril de 2019

DESEOS DESEABLES


Mis manos recorrían cada parte de sus extremidades sin miramientos algunos, puede sentir como poco a poco iba sintiendo un ardor en el pecho que provocaba que se estrecharan poco a poco mis cuerdas vocales. Lo miré y sus ojos me transmitian dulcemente su deseo de corromper todo mi cuerpo, lo miré, me miro, nos miramos... Nos fundimos lentamente por aquel deseo deseable...

                                                                                                                    CARLA CANOSA RODA

SANT JORDI 2019

LA MEVA GRAN COMPANYA

Me’n recordo d’aquell primer dia,
tu allà al costat d’aquell fanal mig apagat,
i amb aquells carrerons emmudits per l’absència
del silenci.

M’aturo i observo,
el terra repica les meves passes ,
potser empresonant-me a continuar endavant cap a tu,
o bé, avisant-me de la teva presència estranya?

De nit l’obscuritat em fa petita,
em mata en l’interior de la seva gran abrasada,
i em perdo pel simple desig de poder marxar
 d’aquell lloc ple d’inestabilitat.

Et miro als ulls, contemplant-nos embadalits,
i puc veure un sentiment de nostàlgia,
que poc a poc va envaint el teu apreciat tresor,
el teu cor.

Per això, vull poder-te explicar,
la fortalesa que em dona quan el vent
intenta tirar-me, però no pot.
Encara que també, vull explicar-te les vegades que he caigut,
i m’he quedat bocabadada tocant i mirant
 tendrament el terra, sense cap por.


Moltes vegades m’apropo a tu,
i després m’allunyo. M’allunyo de mi,
 però després torno. El temps segueix
contant, però ni per tu ni per mi pararà.
Una bona convivència es fa, per així poder arribar
a tindre una llibertat.

La teva tornada sempre és inesperada,
i moltes vegades em provoques
grans murs i metralla en la meva estada.

El teu silenci em deixa adormida,
I lentament es torna un sentiment homicida.

Per això, et dono la benvinguda estimada tristesa,
 per demostrar-me la teva validesa.
Al néixer et vaig conèixer, i a partir d’aquell moment
 vaig començar a adoptar una mica de saviesa.

Tristesa, prenc nota de la teva influència,
Que dia a dia m’has ensenyat una bona teoria.
Per això, amb aquest poema,
vull demostrar-te la teva gran bellesa.
Perquè qui sap si la memorable tristesa,
a arribat a tindre un sentiment de feblesa.

Carla Canosa Roda